Επίθεση Βαρουφάκη στη ΝΔ

Άρθρο με το οποίο εξαπολύει «βολές» κατά της ΝΔ και της στάσης
της όλα αυτά τα χρόνια των Μνημονίων υπογράφει ο Γιάνης Βαρουφάκης στην «Εφημερίδα
των Συντακτών».


Ο πρώην υπουργός Οικονομικών υποστηρίζει πως «η χρεοκοπία
του κράτους μας, που ξέσπασε σαν πυρκαγιά το 2010 και μαίνεται ακόμα, άλλαξε τα
πάντα στην Ελλάδα. Εκτός από ένα: τη Δεξιά και συγκεκριμένα τον αχαλίνωτο
ρεβανσισμό της Νέας Δημοκρατίας και τη ροπή της προς τον ολοκληρωτισμό».


Ο Γιάνης Βαρουφάκης υποστηρίζει πως η ΝΔ ουδέποτε «συγχώρησε»
την περίοδο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και τής επιρρίπτει ευθύνες
πως τάχθηκε με την πλευρά των δανειστών.


«Η στρατηγική τους επιλογή είναι: συλλάβετε τον Βαρουφάκη,
που ακόμα και σήμερα υπεραμύνεται των σχέδιων αυτών, με απώτερο στόχο να
καθίσουν στο διπλανό εδώλιο τον Τσίπρα, ο οποίος μπορεί μεν να υπέγραψε τη
«δήλωση μετανοίας», αποποιούμενος τα τρία σχέδια της διαπραγμάτευσης, αλλά, από
την άλλη:


(α) πρέπει να τιμωρηθεί επειδή τόλμησε, έστω και για
μερικούς μήνες, να διανοηθεί τη διαπραγμάτευση και


(β) δεν έχει ακόμα παραδώσει τα κλειδιά του Μαξίμου στους
«ιδιοκτήτες της Ελλάδας».


Μέσα στο πλαίσιο του παραδοσιακού της ρεβανσισμού, και της
προσπάθειας να ποινικοποιήσει τη διαπραγμάτευση των πρώτων μηνών του 2015,
ακολουθώντας την παράδοση της κλασικής ελληνικής Δεξιάς, η Νέα Δημοκρατία
παρουσιάζει τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ως μια εθνικο-λαϊκή χούντα, που
πασχίζει να φιμώσει την αντίθετη άποψη» τονίζει μεταξύ άλλων ο πρώην υπουργός
Οικονομικών.


Όλο το άρθρο του Γιάνη Βαρουφάκη στην «Εφημερίδα των
Συντακτών»:


Η χρεοκοπία του κράτους μας, που ξέσπασε σαν πυρκαγιά το
2010 και μαίνεται ακόμα, άλλαξε τα πάντα στην Ελλάδα. Εκτός από ένα: τη Δεξιά,
και συγκεκριμένα τον αχαλίνωτο ρεβανσισμό της Νέας Δημοκρατίας και τη ροπή της
προς τον ολοκληρωτισμό.


Η παράταξη που πριν από τη χούντα θεωρούσε τα στρατοδικεία
ορθό και σώφρονα μηχανισμό «διαχείρισης» των πολιτικών της αντιπάλων, το κόμμα
που στη Μεταπολίτευση τρομοκρατούσε τον λαό ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου
οικοδομούσε αριστερή χούντα (και που έστησε ειδικό δικαστήριο για να τον
φυλακίσει το 1989) έχει πραγματικά μακρά παράδοση στον ολοκληρωτισμό, τον οποίο
σταθερά προσπαθεί να παρουσιάσει ως τη μετριοπαθή υπεράσπιση του δημοκρατικού
καθεστώτος.


Κάποιοι ήλπιζαν ότι η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού
κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου, στο πλαίσιο της γενικότερης δίνης της κρίσης
της ευρωζώνης, ίσως άλλαζε και τη Νέα Δημοκρατία. Φευ, πού τέτοια τύχη!


Η μεγάλη «σταθερά», ο θεμέλιος λίθος που κρατά το
συγκεκριμένο κόμμα γειωμένο πολιτικά, είναι η φράση που χρησιμοποίησε (μάλλον
απερίσκεπτα, εν τη ρήμη του λόγου, αλλά με απόλυτη ειλικρίνεια) ο ιδιοκτήτης
της «Καθημερινής» και του ΣΚΑΪ, εφοπλιστής, κ. Αλαφούζος στο ντοκιμαντέρ του
Γιώργου Αυγερόπουλου «ΑΓΟΡΑ! Από τη Δημοκρατία στην Αγορά» (2014): «Εμείς οι
ιδιοκτήτες της Ελλάδας…», είχε πει, αναφερόμενος στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα
επί της χώρας που θεωρεί ότι δικαιωματικά έχει η ολιγαρχία, την οποία η Νέα
Δημοκρατία προσπαθεί να εκφράζει πολιτικά.


Το νέο καθεστώς χρεοδουλοπαροικίας της χώρας, στο οποίο
περιήλθε η Ελλάδα από το πρώτο Μνημόνιο, δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες αλλά
και μέγα άγχος στη Νέα Δημοκρατία. Μετά το σύντομο αντιμνημονιακό φλερτ του
Αντώνη Σαμαρά, και την καθίζηση του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, το κόμμα
της Δεξιάς είδε στο Μνημόνιο την ευκαιρία να αυτοεπιβληθεί ως ο πιστός
εντολοδόχος της τρόικας και ο αποτελεσματικός διαχειριστής των διατάξεών του.


Ομως, παράλληλα, τα εξυπνότερα στελέχη του έβλεπαν το
αδιέξοδο να έρχεται: Ο κ. Σαμαράς υποσχόταν, καθ’ όλο το 2014, ότι και (α) δεν
θα δεχόταν νέο μνημονιακό δάνειο και (β) δεν θα ζητούσε αναδιάρθρωση χρέους.
Αυτές οι δύο υποσχέσεις όμως παραβίαζαν τους κανόνες της αριθμητικής καθώς,
μόνο για το 2015, έλειπαν τουλάχιστον 15 δισ. (ακόμα κι αν έκλεινε την
αξιολόγηση του Δεκεμβρίου του 2014, την οποία η κυβέρνηση Σαμαρά ποτέ δεν
έκλεισε).


Όταν άρχισε να διαφαίνεται η εκλογική ήττα στην οποία
οδηγούσε τη Νέα Δημοκρατία η απλή αριθμητική του Μνημονίου, ξάφνου ήταν σαν να
έχουμε επιστρέψει στην κινδυνολογία του 1980. Με μια διαφορά, προς το
χειρότερο: η κυβέρνηση Σαμαρά επένδυσε (κάτι που ο Γεώργιος Ράλλης ποτέ δεν θα
έκανε τότε) στο αφήγημα: «Αν δεν εκλεγούμε, την επομένη Δευτέρα οι τράπεζες θα
είναι κλειστές».


Πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας μια κυβέρνηση επενδύει
στην κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, και μάλιστα σε συνεργασία με τον
διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, τον οποίο εκείνη είχε διορίσει προ μηνών,
και βεβαίως με την τρόικα – μια ανίερη συμμαχία εναντίον της επικείμενης
δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης.


Ας δούμε προσεκτικά, και πέραν των επιφαινομένων, το αφήγημα
της Νέας Δημοκρατίας από τότε έως σήμερα:


● Ο ελληνικός λαός είναι ένοχος, εν τη μωρία του.


● Ενας λαός-νήπιο τιμωρείται από έναν αυστηρό αλλά δίκαιο γονέα
(την τρόικα) και, έτσι, το μόνο που δικαιούται να κάνει είναι να αιτείται μια
πιο επιεική τιμωρία.


● Η Νέα Δημοκρατία είναι η παράταξη που κατέθετε υπεύθυνα
και αποτελεσματικά τα αιτήματα του λαού-ικέτη.


● Ξάφνου, ο ανόητος λαός αποφάσισε να εμπιστευτεί ένα κόμμα,
τον ΣΥΡΙΖΑ, που του είπε κάτι «παρανοϊκό»: ότι πρέπει να διανοηθεί πως υπάρχει
εναλλακτική, ότι μπορεί και πρέπει να απαιτήσει τη μεταμόρφωσή του από
ικέτη-νήπιο σε ώριμο λαό που διαπραγματεύεται (αντί να ικετεύει για) τη
διαμόρφωση πολιτικών που τερματίζουν την άσκοπη, ατέρμονη, μισανθρωπική τιμωρία
του.


Όπως στο παρελθόν, έτσι και τώρα, η Δεξιά δεν μπόρεσε να
αντισταθεί στις ιστορικές της καταβολές. Την ώρα που ο ελληνικός λαός σύσσωμος
έλεγε «ΟΧΙ» στην τρόικα, η Νέα Δημοκρατία συσστρατεύτηκε, άνευ παραμικρού
ενδοιασμού, με τους δανειστές.


Όπως έγραφα στην «Εφ.Συν.» σε άρθρο τιτλοφορούμενο «Η Νέα
Δημοκρατία που χρειαζόμαστε» (31/10/2016), μια πατριωτική Νέα Δημοκρατία, τότε
που ο Γερούν Ντάισελμπλουμ με επισκέφτηκε τρεις μέρες μετά την ανάληψη του
υπουργείου Οικονομικών για να με απειλήσει με κλείσιμο των τραπεζών, αν δεν
υποσχόμουν ότι θα αγνοήσω τη λαϊκή εντολή για αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου,
και δη του μη βιώσιμου χρέους, θα έβγαζε την εξής ανακοίνωση:


«Διαφωνούμε με τη νέα κυβέρνηση εντονότατα. Κρίνουμε ότι
πρέπει να αποδεχθεί τις βασικές παραμέτρους του 2ου Μνημονίου και να μην
επιδιώξει αντιπαράθεση με την τρόικα, όπως επιχειρηματολογήσαμε κατά τη
διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Όμως δεν θα επιτρέψουμε στον πρόεδρο του
Eurogroup να απειλεί τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση με κλείσιμο των
τραπεζών της χώρας επειδή εκείνη εφαρμόζει τη λαϊκή εντολή που έλαβε».


Αντ’ αυτού, η Νέα Δημοκρατία προέβη στη στρατηγική επιλογή
της ποινικοποίησης της διαπραγμάτευσης και της τακτικής «Βάστα, Γερούν!» κόντρα
στους «λαοπλάνους» που «παρασύρουν» τον λαό στην άποψη ότι δικαιούται να πει
«ΟΧΙ» στους νέους Μέτερνιχ.


Από μια μεριά, κατανοώ την ψυχολογική διαδικασία που οδηγεί
στη στάση της Νέας Δημοκρατίας. Θυμάμαι τον τότε πρέσβη της Ελλάδας στο Παρίσι
να μου διηγείται, επί υπουργίας μου, τη σκηνή που το 2014 ο νυν αρχηγός του
κόμματος, υπουργός της κυβέρνησης Σαμαρά τότε, καθόταν μετά τα μεσάνυκτα έξω
από το δωμάτιο του ξενοδοχείου τού αρχιτροϊκανού Ντέκλαν Κοστέλο περιμένοντας
πότε θα τον δεχθεί.


Όποιος υπουργός έχει αποδεχθεί τέτοιον εξευτελισμό είναι
λογικό να θυμώνει με πολιτικούς του αντιπάλους που πείθουν την πλειονότητα των
Ελλήνων ότι υπάρχει εναλλακτική, ότι άλλο πράγμα η ικεσία και άλλο η
διαπραγμάτευση.


Η δαιμονοποίηση της διαπραγμάτευσης που υπερβαίνει την
ικεσία σημαίνει βέβαια δαιμονοποίηση των τριών σχεδίων που πρέπει να έχει
κανείς πριν μπει στην αίθουσα των διαπραγματεύσεων για να διαπραγματευτεί:


1. Σχέδιο με εποικοδομητικές, λελογισμένες, μετριοπαθείς
προτάσεις (των οποίων η εφαρμογή θα φέρει το τέλος της σκοτοδίνης).


2. Σχέδιο για το πώς αντιδράς ώστε να αποφευχθεί τόσο η
συνθηκολόγησή σου όσο και η ρήξη, όταν η τρόικα αρνηθεί να συζητήσει καν τις
προτάσεις σου, απειλώντας μάλιστα με ρήξη (ιδίως με κλείσιμο τραπεζών).


3. Σχέδιο σε περίπτωση που η ρήξη συμβεί για οποιονδήποτε
λόγο.


Ως αυτόκλητος υπερασπιστής της ευρωπαϊκής προοπτικής της
χώρας, την οποία ταυτίζει με την υποταγή στην τρόικα και την απαγόρευση της
υπέρβασης από την ικεσία στη διαπραγμάτευση, η Νέα Δημοκρατία επιστρέφει στην
προϊστορία των στρατοδικείων και ειδικών δικαστηρίων για να δικάσει όποιον
τόλμησε να μπει, όπως το 2015, στις αίθουσες των Βρυξελλών έχοντας εκπονήσει
αυτά τα τρία σχέδια.


Η στρατηγική τους επιλογή είναι: συλλάβετε τον Βαρουφάκη,
που ακόμα και σήμερα υπεραμύνεται των σχέδιων αυτών, με απώτερο στόχο να
καθίσουν στο διπλανό εδώλιο τον Τσίπρα, ο οποίος μπορεί μεν να υπέγραψε τη
«δήλωση μετανοίας», αποποιούμενος τα τρία σχέδια της διαπραγμάτευσης, αλλά, από
την άλλη:


(α) πρέπει να τιμωρηθεί επειδή τόλμησε, έστω και για
μερικούς μήνες, να διανοηθεί τη διαπραγμάτευση και


(β) δεν έχει ακόμα παραδώσει τα κλειδιά του Μαξίμου στους
«ιδιοκτήτες της Ελλάδας».


Μέσα στο πλαίσιο του παραδοσιακού της ρεβανσισμού, και της
προσπάθειας να ποινικοποιήσει τη διαπραγμάτευση των πρώτων μηνών του 2015,
ακολουθώντας την παράδοση της κλασικής ελληνικής Δεξιάς, η Νέα Δημοκρατία
παρουσιάζει τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ως μια εθνικο-λαϊκή χούντα, που
πασχίζει να φιμώσει την αντίθετη άποψη.


Όπως επισημαίνει ο Δημήτρης Σκλήρης σε εκτενές του άρθρο με
τίτλο «Αντιστασιακός Διαφωτισμός» (βλ. ΖΗΝ, ThePressProject), αυτές τις
κατηγορίες οι κυρίες και οι κύριοι της Νέας Δημοκρατίας τις εξαπολύουν την ώρα
που υπόσχονται… Ειδικά Δικαστήρια για εμένα, στα οποία ευελπιστούν να σύρουν,
από δίπλα, και τον Αλέξη Τσίπρα!


Όπως είναι γνωστό τοις πάσι, οι δρόμοι μας με τον
πρωθυπουργό και άλλους συντρόφους έχουν χωρίσει αμετάκλητα. Το DiEM25 έχει
κατακεραυνώσει την κυβερνητική άποψη ότι μετά τη συνθηκολόγηση έρχεται,
οσονούπω, η έξοδος από τα μνημόνια – κι έχει εξαγγείλει τη θέση ότι οι
τομές-προαπαιτούμενα για απόδραση από την κρίση πρέπει να εφαρμοστούν χωρίς
καμία διαπραγμάτευση, χωρίς καμία πρότερη έγκριση από το Eurogroup ή την
τρόικα.


Όμως, ανεξάρτητα από τις μεγάλες μας διαφωνίες, η Νέα
Δημοκρατία πρέπει να κατανοήσει ότι η εναγώνια προσπάθειά της να ποινικοποιήσει
τη διαπραγμάτευση των πρώτων μηνών του 2015 θα βρει όλους μας μπροστά της. Κι
αυτό επειδή το διακύβευμα αφορά κάτι το πολύ σημαντικό, κάτι που ξεπερνά τις
αντιθέσεις μας ή τα γεγονότα του 2015: τον ολοκληρωτισμό της Δεξιάς που, αντί
να υποχωρεί στο Μνημονιστάν μας, ενισχύεται από τη συνεχιζόμενη, γενικευμένη
πτώχευση.






Exit mobile version